Er zijn van die momenten dat ik zo verdrietig ben, moeder is nochtans al meer dan een half jaar overleden. Gaat dit verdriet dan niet weg? Of zou het misschien nog te vroeg zijn? Ik mis moeder zo erg. Als ik langs ga bij mijn vader dan zakt de moed tot in mijn schoenen, hij doet zijn best maar je merkt het gemis, het verlies, het afwezig zijn van moeder zo erg. Het huis, de tuin, het is niet meer wat het vroeger was, het is niet meer hetzelfde.
Moeder, ik hoop dat je het goed hebt nu, love you!
jul 26, 2010 @ 09:58:07
Ik leef met je mee, tleven. Maar ben je wel zeker dat het de dood van je moeder is die je zo verdrietig maakt?
jul 27, 2010 @ 11:49:21
Dat maakt mij inderdaad verdrietig, maar ook de problemen met mijn vriendin zorgen er voor dat ik mij ongelukkig voel. Gelukkig kan een mens veel aan, ik hoop alleen dat dit zich niet lichamelijk uit in een of andere aandoening.
jul 27, 2010 @ 12:29:23
…trouwens, heel veel sterkte met uw ziekte.
jul 27, 2010 @ 20:45:46
Dank je, tleven. Maar zoals je waarschijnlijk al hebt gelezen, ben ik er wel redelijk blij mee.
Dat bedoelde ik ook ongeveer. Ik geloof niet dat omstandigheden iemand gelukkig of ongelukkig maken, maar hoe je ermee omgaat. Hoe je erover denkt. Of het nu om dood, ziekte of relatieproblemen gaat. Veel mensen in mijn situatie zijn minder gelukkig met kanker. Maar ik denk bewust zo veel mogelijk aan de voordelen en dat dat helpt.
Je denken veranderen is mogelijk, maar het kan even duren. Het gaat sneller als je alvast anders doet.
Ik zou graag willen dat je gelukkig bent, tleven. Maar door dezelfde dingen te blijven doen, denk ik niet dat dat gaat gebeuren. :s