Ik voel me soms echt ellendig. Depressief tot en met. Dit zit al jaren in mij, ik leef er mee. Nu heb ik nog weinig dagen (eigenlijk geen meer) dat ik me goed in mijn vel voel. Het schijnt dat dit erfelijk is, dan moet ik niet ver zoeken, mijn moeder had dit ook. Maar ik ga er wel op een andere manier mee om dan mijn moeder, ik laat mijn kop niet hangen. Ik doe verder, ik ga weg, ik lig niet gevloerd in de zetel. Ik vecht zonder daarvoor medicijnen te slikken.
Ik heb al ieder keer gewonnen tegen dat zwarte beest in mijn hoofd, ik ga er van uit dat dit ook nu zal lukken.
Alleen kan ik niet voorspellen wanneer het weer goed komt.